Wybrane punkty zwrotne, a nie serwis informacyjny. Datowane cotygodniowe wydarzenia znajdują się w Biuletynach tygodniowych; ta oś czasu obejmuje wydarzenia, które według oceny Vigil zmieniły bieg konfliktu.
Masowe protesty przeciwko zwrotowi w ostatniej chwili od stowarzyszenia z UE kończą się ucieczką prorosyjskiego prezydenta z kraju.
Rosja zajmuje i anektuje Krym w niemal bezkrwawej operacji, a następnie rozpala wojnę zastępczą w obwodach donieckim i ługańskim, w której w ciągu ośmiu lat ginie ok. 14,000 osób.
Ramy zawieszenia broni wynegocjowane z udziałem Francji i Niemiec zmniejszają intensywność walk, ale nigdy nie zostają wdrożone przez żadną ze stron.
Rosja dokonuje inwazji na wielu kierunkach, spodziewając się szybkiego upadku. Natarcie na Kijów kończy się niepowodzeniem w ciągu sześciu tygodni.
Siły desantowo-szturmowe WDW zajmują lotnisko pod Kijowem, by otworzyć most powietrzny dla szybkiego obalenia władz stolicy; desant zostaje powstrzymany, a lotnisko staje się bezużyteczne.
Wycofanie się Rosji z obwodu kijowskiego ujawnia zabójstwa cywilów w Buczy i sąsiednich miejscowościach, udokumentowane przez dziennikarzy, śledczych i zdjęcia satelitarne.
Ukraińskie pociski przeciwokrętowe Neptun zatapiają okręt flagowy Floty Czarnomorskiej — co potwierdzili urzędnicy USA po początkowym rosyjskim zaprzeczeniu. Największy okręt wojenny utracony w walce od 1945 r.
Obrona Mariupola kończy się w zakładach Azowstal po miesiącach okrążenia; miasto jest w dużej mierze zniszczone.
Porozumienie wynegocjowane z udziałem ONZ i Turcji wznawia ukraiński morski eksport zboża; po wycofaniu się Rosji w 2023 r. Ukraina sama otwiera własny korytarz, odpychając Flotę Czarnomorską.
Podwodne eksplozje niszczą trzy z czterech nitek gazociągów Nord Stream na Bałtyku. Atrybucja pozostaje publicznie sporna po latach.
Moskwa ogłasza aneksję czterech częściowo okupowanych obwodów i zarządza pierwszą od 1945 r. mobilizację, wywołując exodus mężczyzn w wieku poborowym.
Wybuch powoduje zawalenie przęseł drogowych mostu łączącego Rosję z okupowanym Krymem — sztandarowej inwestycji infrastrukturalnej aneksji z 2014 r.
Zmasowane salwy pocisków i dronów Shahed wymierzone w infrastrukturę energetyczną rozpoczynają powracającą sezonową kampanię, której celem jest złamanie wytrzymałości ludności cywilnej zimowymi ciemnościami i chłodem.
Ukraina odbija tysiące kilometrów kwadratowych na północnym wschodzie, a następnie zmusza Rosję do wycofania się z Chersonia — jedynej stolicy obwodu zdobytej przez Rosję.
Najdłuższa i najkosztowniejsza pojedyncza bitwa tej wojny: szturmowa piechota Wagnera i rosyjskie wojska regularne przez dziesięć miesięcy przedzierały się przez to donbaskie miasto wbrew rotacyjnej ukraińskiej obronie, zanim zajęły je w maju 2023 r., kosztem według publicznych ocen wyjątkowym po obu stronach.
Uzbrojone formacje obywateli rosyjskich walczące po stronie Ukrainy — według ich własnej relacji i relacji Kijowa Legion „Wolność Rosji” i Rosyjski Korpus Ochotniczy — wkraczają do obwodu biełgorodzkiego i przez około dwa dni utrzymują przygraniczne miejscowości, po czym się wycofują. Kijów opisuje rajd jako operację rosyjskich formacji działających niezależnie od jego armii.
Grupa Wagnera zajmuje Rostów nad Donem i maszeruje na Moskwę, po czym się wycofuje; jej założyciel ginie dwa miesiące później w katastrofie lotniczej.
Wyposażone przez Zachód ukraińskie natarcie w kierunku wybrzeża Morza Azowskiego załamuje się na głębokich fortyfikacjach i polach minowych; nastaje pozycyjne wyniszczanie.
Powracająca kampania rajdów w przygraniczne obwody biełgorodzki i kurski prowadzona przez rosyjskie formacje walczące po stronie Ukrainy — Legion „Wolność Rosji”, Rosyjski Korpus Ochotniczy oraz, według doniesień z 2024 r., Batalion Syberyjski — ze szczytem w okolicach rosyjskich wyborów prezydenckich w marcu 2024 r. Odrębna od wtargnięcia do obwodu kurskiego w sierpniu 2024 r., przeprowadzonego przez regularne siły ukraińskie.
Wielokrotne uderzenia na Sewastopol i straty zadane przez drony morskie zmuszają Rosję do przeniesienia większości głównych jednostek floty na wschód; jednostronny ukraiński korytarz eksportowy umacnia się pod nieobecność floty.
Impas w Kongresie wstrzymuje na pół roku największy strumień pomocy wojskowej; ukraińskie jednostki racjonują pociski artyleryjskie i pociski przechwytujące, dopóki w kwietniu 2024 r. nie zostanie przyjęty nowy pakiet.
Rosja zajmuje Awdijiwkę dużym kosztem i naciera w Donbasie; Ukraina odpowiada zaskakującym wtargnięciem w rosyjski obwód kurski.
Pjongjang wysyła wojska bojowe do walki u boku sił rosyjskich na kierunku kurskim — to pierwsze w tej wojnie rozmieszczenie wojsk państwa trzeciego — pogłębiając wymianę amunicji i ludzi na technologie i twardą walutę.
21 listopada 2024 r. Rosja uderzyła w rejon zakładów Piwdenmasz (Jużmasz) w Dnieprze nowym pociskiem balistycznym pośredniego zasięgu przenoszącym wiele głowic konwencjonalnych. Prezydent Putin potwierdził odpalenie tego samego wieczoru, nazwał system Oriesznik i opisał go jako test w warunkach bojowych oraz odpowiedź na pierwsze użycie przez Ukrainę zachodnich pocisków dalekiego zasięgu na terytorium Rosji kilka dni wcześniej. Urzędnicy Stanów Zjednoczonych opisali go jako eksperymentalny system pośredniego zasięgu; ukraiński wywiad wojskowy opisał ładunek sześciu głowic po sześć submunicji każda. Żaden z rządów nie potwierdził drugiego użycia bojowego. 30 grudnia 2025 r. ministerstwo obrony Rosji ogłosiło objęcie dyżuru bojowego na Białorusi przez jednostkę Wojsk Rakietowych Przeznaczenia Strategicznego uzbrojoną w ten system.
Po konfrontacji w Gabinecie Owalnym 28 lutego 2025 r. Stany Zjednoczone wstrzymały 3 marca dostawy pomocy wojskowej dla Ukrainy, a od 5 marca wymianę informacji wywiadowczych. Obie wznowiono 11 marca po rozmowach w Dżuddzie, podczas których Ukraina przyjęła propozycję Stanów Zjednoczonych dotyczącą trzydziestodniowego zawieszenia broni, którą Rosja następnie odrzuciła. Przerwa przypadła na okres załamania kurskiego występu; jej wpływ na pole walki w tych dniach jest twierdzeniem ukraińskich urzędników i nie został niezależnie ustalony.
Siedem miesięcy po wtargnięciu w sierpniu 2024 r. siły ukraińskie wycofały się z większości terenu, który utrzymywały w rosyjskim obwodzie kurskim. Siły rosyjskie, przy udziale wojsk północnokoreańskich zaangażowanych na tym kierunku, odbiły Sudżę około 13 marca 2025 r., gdy ukraińskie linie zaopatrzenia przez występ znalazły się pod stałym przechwytywaniem przez drony; szef Sztabu Generalnego Rosji poinformował 26 kwietnia 2025 r. o całkowitym odbiciu obwodu — twierdzenie, które Ukraina kwestionowała, przyznając zarazem utratę niemal całego występu. Wycofanie zbiegło się w czasie z przerwą w wymianie informacji wywiadowczych przez Stany Zjednoczone.
30 kwietnia 2025 r. Stany Zjednoczone i Ukraina podpisały umowę ustanawiającą wspólny inwestycyjny fundusz odbudowy, finansowany z przyszłych dochodów z nowych ukraińskich projektów dotyczących zasobów naturalnych, po dwóch miesiącach, w których Kijów odrzucał wcześniejsze projekty jako roszczenie z tytułu dotychczasowej pomocy. Podpisany tekst nie zawiera gwarancji bezpieczeństwa ani obowiązku spłaty już dostarczonej pomocy; parlament Ukrainy ratyfikował go w maju 2025 r.
Delegacje rosyjska i ukraińska spotkały się w Stambule 16 maja 2025 r. — były to pierwsze bezpośrednie rozmowy od wiosny 2022 r. — po tym, jak prezydent Putin zaproponował je w miejsce zawieszenia broni, którego domagały się Ukraina i jej partnerzy. Kolejne dwie rundy odbyły się 2 czerwca i 23 lipca. Każda przyniosła duże wymiany jeńców i ciał oraz wymianę stanowisk na piśmie; memorandum żadnej ze stron nie zostało przyjęte — rosyjskie powtarzało wymagania terytorialne i dotyczące neutralności, ukraińskie zawieszenie broni przed jakimkolwiek porozumieniem. Nie nastąpiło żadne zawieszenie broni, mechanizm ani tekst.
1 czerwca 2025 r. Służba Bezpieczeństwa Ukrainy wystrzeliła małe drony uderzeniowe z ciężarówek ustawionych w pobliżu pięciu rosyjskich baz lotniczych, w tym Biełaja w obwodzie irkuckim i Olenia w obwodzie murmańskim, kilka tysięcy kilometrów od Ukrainy. Służba podała, że trafiono 41 samolotów, w tym bombowce Tu-95 i Tu-22M3 używane w kampanii uderzeń na Ukrainę; niezależne zobrazowania potwierdziły zniszczenie lub uszkodzenie mniejszej liczby, a ministerstwo obrony Rosji przyznało, że doszło do ataków w dwóch obwodach. Operację ogłoszono dzień przed drugą rundą w Stambule.
Front przesuwa się powoli wokół węzłów w Donbasie, a obie strony ścigają się w zwiększaniu produkcji dronów i pocisków przechwytujących; sondowania dyplomatyczne powtarzają się bez uregulowania, które każda ze stron by przyjęła.
W drugim tygodniu sierpnia 2025 r. małe rosyjskie grupy piechoty przeniknęły około dziesięciu kilometrów na północny wschód od Pokrowska w kierunku Dobropola, zagrażając drodze do Kramatorska; niezależne mapy pokazywały wąski występ, a nie utrzymywany wyłom. Ukraina skierowała odwody, w tym 1. Korpus „Azow” Gwardii Narodowej, i w kolejnych tygodniach odcięła i zredukowała znaczną część penetracji, podczas gdy rosyjski nacisk na kierunku Dobropola utrzymywał się w 2026 r.
Prezydenci Trump i Putin spotkali się we wspólnej bazie Elmendorf–Richardson w Anchorage 15 sierpnia 2025 r. — był to pierwszy szczyt amerykańsko-rosyjski od 2021 r. — bez udziału Ukrainy. Nie nastąpiło zawieszenie broni ani żaden dokument; Stany Zjednoczone przeszły od dążenia najpierw do zawieszenia broni do dążenia do kompleksowego porozumienia, a europejscy przywódcy trzy dni później udali się z prezydentem Zełenskim do Waszyngtonu, by zabiegać o gwarancje bezpieczeństwa. Według doniesień wymagania terytorialne Rosji pozostały niezmienione.
Delegacje Ukrainy, Rosji i USA spotkały się w Genewie w lutym 2026 r. w formacie trójstronnym, według doniesień w dniach 18–19 lutego. Delegacji ukraińskiej przewodniczył Rustem Umierow, a rosyjskiej Władimir Miedinski; u szczytu stołu zasiadali amerykańscy wysłannicy Steve Witkoff i Jared Kushner, obecni byli też szefowie sił zbrojnych wszystkich trzech państw. Według doniesień porządek obrad obejmował kwestie bezpieczeństwa i humanitarne, w tym wdrożenie monitorowania zawieszenia broni i ustalenia dotyczące strefy zdemilitaryzowanej; najtrudniejszym punktem miała być przyszłość terytoriów okupowanych przez Rosję. Rosja nadal żądała, by Ukraina oddała kontrolę nad wschodnim Donbasem. Ukraina nadal zabiegała o powojenne gwarancje bezpieczeństwa z amerykańskim zabezpieczeniem, a prezydent Zełenski powiedział, że Ukraina „zgodziła się na wszystkie realistyczne propozycje Stanów Zjednoczonych”. Stany Zjednoczone wyznaczyły czerwcowy termin na zawarcie porozumienia. Nie odnotowano przełomu.
W połowie listopada 2025 r. rozpoczęła się ponowna ofensywa dyplomatyczna wokół 28-punktowego planu opracowanego przez specjalnego wysłannika USA Steve’a Witkoffa i jego rosyjskiego odpowiednika Kiriłła Dmitrijewa. Według doniesień plan ograniczałby liczebność ukraińskich sił zbrojnych, wymagał konstytucyjnego zobowiązania do nieprzystępowania do NATO, wykluczał obecność wojsk NATO na Ukrainie, uznawał rosyjską suwerenność nad Krymem, Donieckiem i Ługańskiem, przewidywał wybory na Ukrainie w ciągu stu dni, znosił sankcje i przywracał Rosję do G8 — oraz dawał Ukrainie „niezawodne gwarancje bezpieczeństwa”, których tekst nie definiował. Ukraina i jej europejscy sojusznicy odczytali go jako powtórzenie maksymalistycznych żądań Rosji. Rozmowy w Genewie w dniach 23–24 listopada 2025 r. przyniosły zmieniony plan, oparty według doniesień na europejskich kontrpropozycjach ograniczających rosyjskie zdobycze; jego szczegółów nigdy nie opublikowano. Prezydent Zełenski powiedział pod koniec grudnia, że uzgodniono dziewięćdziesiąt procent porozumienia. Trzy kolejne rundy w Zjednoczonych Emiratach Arabskich i Szwajcarii pod koniec stycznia i w lutym 2026 r. nie przyniosły przełomu, a rozmowy zaplanowane w ZEA na początek marca przełożono z powodu amerykańskich i izraelskich działań zbrojnych przeciwko Iranowi.
Prezydent Zełenski odwołał 21 lipca 2026 r. Ołeksandra Syrskiego i mianował Mychajła Drapatego głównodowodzącym Sił Zbrojnych Ukrainy; następnego dnia szefem Sztabu Generalnego mianowano gen. mjr. Ihora Skybiuka. Zmiana dowództwa nastąpiła po szerszej rekonstrukcji rządu — odwołaniu premiera i reformatorskiego ministra obrony Mychajła Fedorowa — oraz sześciu dniach protestów w Kijowie.
W nocy na 5 sierpnia 2026 r. Rosja zaatakowała obwód kijowski i inne regiony, używając 115 dronów typu Shahed, Gerbera, Italmas i innych, 24 pocisków balistycznych oraz czterech pocisków, które ukraińskie Siły Powietrzne opisały zbiorczą kategorią „Cyrkon/Onyks”. Siły Powietrzne podały, że 98 dronów zniszczono lub zakłócono — mniej więcej 85 procent — i nie poinformowały o przechwyceniu żadnego z pocisków. Trafienia pocisków i 17 dronów odnotowano w 26 miejscach. Pociski wystrzelono z obwodów kurskiego, rostowskiego i briańskiego, a drony z Kurska, Millerowa, Orła, okupowanego Doniecka i Krymu. Państwowa Służba ds. Sytuacji Nadzwyczajnych początkowo podała 14 zabitych i 22 rannych; późniejsze doniesienia wskazywały wyższy bilans w miarę postępu akcji ratunkowej.
Zaporoska elektrownia jądrowa straciła w marcu 2026 r. swoje główne połączenie 750 kV „Dnieprowska”. W ramach lokalnego zawieszenia broni wynegocjowanego przez MAEA — szóstego, jakie wynegocjowała Agencja — linię fizycznie naprawiono na początku czerwca, po czym pozostała bez napięcia: zasilająca ją podstacja, położona ponad sto kilometrów na północny zachód, została w maju poważnie uszkodzona w wyniku uderzeń. Elektrownia pozostała na jednej linii 330 kV, wobec dziesięciu połączeń zewnętrznych sprzed 2022 r., a do 8 sierpnia odnotowała dwudziestą piątą od początku wojny całkowitą utratę zasilania zewnętrznego — trzynaście z nich od kwietnia. Jej operatorzy podnieśli poziom wody w basenach wypalonego paliwa wszystkich sześciu wyłączonych reaktorów, by zyskać czas na wypadek, gdyby przy dłuższej przerwie zawiodły dostawy oleju napędowego. 3 października 2026 r. MAEA poinformowała, że ataki dronów z 19, 20 i 27 września uszkodziły transformatory w rozdzielni Zaporoskiej elektrowni cieplnej, które określiła jako kluczowe dla zewnętrznego zasilania elektrowni jądrowej, oraz że atak z 22 września unieruchomił zewnętrzną stację monitoringu promieniowania; Agencja nie podała, kto przeprowadził ataki, a jej dyrektor generalny zabiegał o kolejne lokalne zawieszenie broni na potrzeby napraw.
Ukraińskie drony uderzyły w kompleks rafineryjny TANECO w Niżniekamsku w Tatarstanie, mniej więcej 1,200 km od granicy Ukrainy. Sztab Generalny Ukrainy potwierdził uderzenie w rafinerię i pożar zakładu. Władze Tatarstanu podały 13 zabitych i 78 rannych w obiektach przemysłowych i cywilnych w mieście, w tym dziecko; według urzędu konsularnego Uzbekistanu dziewięć ofiar śmiertelnych zginęło w hotelu robotniczym, a siedem było obywatelami Uzbekistanu. Rosyjskie MSZ wezwało do międzynarodowego potępienia.
W nocy na 12 sierpnia 2026 r. ukraińskie drony i pociski uderzyły w port w Noworosyjsku, trafiając w bazę marynarki wojennej i infrastrukturę portową. Lokalne władze podały trzech zabitych, w tym dziecko, i co najmniej 24 rannych; według doniesień uszkodzone zostały cztery przedsiębiorstwa przemysłowe, ponad dwa tuziny budynków mieszkalnych i placówki oświatowe, a w porcie ogłoszono stan nadzwyczajny. Dwa terminale zbożowe — Novorossiysk Grain Terminal i NKHP — wstrzymały pracę; według doniesień ich łączna roczna zdolność eksportowa przekracza 15 mln ton, a przez port przechodzi do jednej trzeciej rosyjskiego eksportu zboża. Kontrakty terminowe na pszenicę wzrosły o około trzy procent. Prezydent Zełenski powiedział, że ukraińskie siły uderzyły w stanowiska obrony powietrznej, nabrzeża i infrastrukturę portową oraz trafiły dwie fregaty, okręt desantowy, korwetę i inne jednostki; rosyjskie ministerstwo obrony podało, że w nocy zestrzeliło 502 ukraińskich dronów. Uszkodzenia poszczególnych jednostek są twierdzeniem jednej ze stron wojny i nie zostały niezależnie ustalone. W nocy z 13 na 14 sierpnia ukraińskie drony uderzyły w bałtycki port eksportu ropy Ust-Ługa, wywołując pożar; w tym samym okresie rosyjskie uderzenie uszkodziło infrastrukturę portu w Odessie. 24 września 2026 r. gubernator Kraju Krasnodarskiego podpisał dekret o stanie nadzwyczajnym, obowiązujący od 12 sierpnia, powołując się na zmasowane ataki na obiekty logistyczne, wstrzymanie pracy portów i zakłócenia żeglugi w basenie azowsko-czarnomorskim. Analiza Reutersa opublikowana 25 września określiła trzy terminale zbożowe regionu, w tym NKHP, jako poważnie uszkodzone, z naprawą w NKHP szacowaną według doniesień na cztery do sześciu miesięcy, a mniej więcej 80 procent mocy terminali zbożowych regionu jako niewykorzystywane, lecz zdatne do pracy — to analiza, a nie oficjalna liczba.
Misja ONZ ds. Monitorowania Praw Człowieka na Ukrainie podała 13 sierpnia 2026 r., że w lipcu 2026 r. zweryfikowano 437 zabitych i 2,610 rannych cywilów — o 30 procent więcej niż w czerwcu i o 70 procent więcej niż w lipcu 2025 r., co było najwyższą miesięczną liczbą od marca 2022 r. Misja odnotowała w ciągu miesiąca 429 wystrzelonych pocisków, ponad dwa razy więcej niż w czerwcu, i przypisała 38 procent ofiar pociskom i dronom dalekiego zasięgu (183 zabitych, 967 rannych), a 27 procent dronom krótkiego zasięgu (111 zabitych, 710 rannych). Liczba ofiar bombardowań lotniczych, głównie bombami szybującymi, wzrosła w porównaniu z czerwcem o 143 procent do 105 zabitych i 753 rannych, co uczyniło je drugą najczęstszą przyczyną. W ciągu pierwszych siedmiu miesięcy 2026 r. misja odnotowała 1,839 zweryfikowanych zabitych i 10,638 zweryfikowanych rannych, o 44 procent więcej niż w tym samym okresie 2025 r. i ponad dwa razy więcej niż w 2024 r. Szefowa misji Danielle Bell powiedziała, że liczba zabitych i rannych cywilów rosła w każdym miesiącu roku.
W ciągu czterech tygodni sprawa licencji na produkcję pocisków przechwytujących Patriot na Ukrainie przeszła przez cztery wzajemnie niezgodne stanowiska publiczne, nie przynosząc żadnego instrumentu. Prezydent Trump obiecał licencję na lipcowym szczycie NATO 20 lipca, dodając, że „musimy trochę uważać, komu udzielamy licencji”. 21 lipca prezes Lockheed Martin Tim Cahill określił rozmowy o produkcji z Ukrainą jako „wstępne”, a prezes Raytheon Tom Laliberty powiedział, że proces „dopiero się zaczął”. 31 lipca Trump zmienił zdanie: „Nie zgodziliśmy się na to … trudno oddać taką technologię”. 3 sierpnia ambasador USA przy NATO Matthew Whitaker powiedział, że porozumienie produkcyjne „nie zostanie zawarte przed tą zimą”. W następny weekend prezydent Zełenski powiedział, że „decyzja zapadła”. Według stanu na 14 sierpnia przedstawiciele USA nie odnieśli się do tego twierdzenia i nie ustalono istnienia żadnej licencji, umowy ani dostawy.
W sierpniu 2026 r. przez rosyjskie regiony przeszła druga fala niedoborów paliwa. Na stacjach w Moskwie i obwodzie moskiewskim wróciły limity zakupu — Rosnieft ograniczył w całym kraju sprzedaż zwykłej benzyny do 30 litrów na pojazd, Gazprom Nieft do 40 litrów na stacjach automatycznych i 60 na pozostałych, Tatnieft do 50 — a kilka regionów wprowadziło reglamentację według parzystych i nieparzystych numerów rejestracyjnych. Limity dotyczyły w przeważającej mierze benzyny: Rosnieft i Gazprom Nieft nie ograniczyły sprzedaży oleju napędowego, a jedynie Tatnieft ograniczył go do 60 litrów. Reuters przypisał niedobory trzem równoczesnym przyczynom: ukraińskim atakom dronów na rafinerie, podwyższonemu popytowi sezonowemu i nieplanowanym remontom rafinerii. Rosja wprowadziła zakaz eksportu benzyny, oleju napędowego i paliwa lotniczego, złagodziła normy jakości paliw i zaczęła importować produkty rafinowane; ładunek 42,000 ton benzyny od Nayara Energy w Indiach — rafinerii, której częściowym właścicielem jest Rosnieft — dotarł do rosyjskiego portu 5 sierpnia.
Parlament Ukrainy zatwierdził 19 sierpnia 2026 r. 312 głosami gen. mjr. Jewhenija Chmarę na ministra obrony, obsadzając stanowisko, które pełnił jako p.o. od 17 lipca po odwołaniu Mychajła Fedorowa. Chmara wcześniej pełnił od stycznia 2026 r. obowiązki szefa Służby Bezpieczeństwa Ukrainy. Kilka godzin przed głosowaniem Fedorow — którego odwołanie w lipcu wywołało sześć dni protestów — opublikował nagranie wzywające do wyborów w czasie wojny i ostrzegające przed kryzysem rządzenia. Tego samego dnia prezydent Zełenski odwołał Irynę Mudrą ze stanowiska zastępczyni szefa Biura Prezydenta, podczas gdy Narodowe Biuro Antykorupcyjne i Specjalna Prokuratura Antykorupcyjna przeszukiwały jej miejsce zamieszkania w ramach operacji, którą opisały jako wymierzoną w organizację przestępczą kierowaną przez obecnego i byłego deputowanego, z udziałem wysokich urzędników biura prezydenta. Śledczy nie wskazali Mudrej jako podejrzanej, a ani ona, ani Biuro Prezydenta nie skomentowali odwołania.
Rosyjskie uderzenie późnym wieczorem w piątek 28 sierpnia 2026 r. trafiło w obiekt wojskowy w Myle, na zachód od Kijowa, wywołując długotrwałe wtórne detonacje składowanej amunicji. Podawana liczba zabitych rosła w kolejnych dniach do 38, przy około dwudziestu rannych i czterech osobach nadal zaginionych 30 sierpnia; uszkodzone zostały budynki mieszkalne i dom opieki dla osób starszych i niepełnosprawnych, a setki mieszkańców ewakuowano. Ukraińska prokuratura wszczęła śledztwo w sprawie domniemanego zaniedbania przy przechowywaniu materiałów wybuchowych w pobliżu zabudowy mieszkalnej. W doniesieniach opisano je jako najbardziej śmiercionośny atak w regionie kijowskim w tym roku i drugie w ciągu dwóch miesięcy uderzenie w skład amunicji w pobliżu stolicy.
Specjalny wysłannik USA Steve Witkoff i Jared Kushner spotkali się 5 września 2026 r. na Kremlu z prezydentem Władimirem Putinem na mniej więcej trzygodzinnych rozmowach, po których nastąpiła kolacja. Doradca Kremla Jurij Uszakow określił rozmowy jako „merytoryczne, bardzo szczere i konstruktywne” i powiedział, że pojawił się szereg pomysłów na uregulowanie; treść propozycji Stanów Zjednoczonych nie została opublikowana. Rzecznik Kremla Dmitrij Pieskow powiedział, że Putin nakazał, by przez trzy dni od północy nie przeprowadzać uderzeń na Kijów, w związku z planowaną następnego dnia wizytą delegacji w Kijowie. Prezydent Wołodymyr Zełenski powiedział, że Ukraina w tym samym okresie powstrzyma się od uderzeń na Moskwę. Według doniesień Ukraina zaproponowała szersze trzydniowe zawieszenie broni, którego Rosja nie przyjęła. Ustalenie obejmuje wyłącznie uderzenia na obie stolice; ataki dronów i pocisków na inne cele w obu krajach trwały dalej.
Prezydent Donald Trump podpisał 18 września 2026 r. ustawę Lindsey O. Graham Sanctioning Russia and Iran Act of 2026. Ustawa upoważnia do nałożenia ceł w wysokości do 100 procent na największych nabywców rosyjskiej ropy i gazu ziemnego oraz przewiduje sankcje wobec prezydenta Rosji, urzędników państwowych, oligarchów, banków i instytucji finansowych, a także floty cieni; rozszerza też sankcje na irańskie sektory energetyczny i zbrojeniowy. Izba Reprezentantów przyjęła ją stosunkiem głosów 262 do 159, a Senat 86 do 11. Wpisanie na listę uruchamia cła w ciągu trzydziestu dni, a prezydent może według własnego uznania z nich zrezygnować lub ustalić niższe stawki. Do terminu zamknięcia tego biuletynu nie ogłoszono żadnego wpisania na listę.
Wcześnie rano 20 września 2026 r., w ostatnim dniu wyborów do rosyjskiej Dumy Państwowej, ukraińskie drony uderzyły w rafinerię Gazprom Nieft w moskiewskiej dzielnicy Kapotnia, która zaopatruje dużą część rynku paliw regionu stołecznego. Sztab Generalny Ukrainy potwierdził uderzenie. Mer Moskwy Siergiej Sobianin potwierdził, że uszkodzony został obiekt na terenie rafinerii, nazwał atak największym dotąd na stolicę i twierdził, że na jej przedpolach zestrzelono około 450 dronów. Źródła branżowe powiedziały Reutersowi, że zapaliły się obie instalacje destylacji ropy naftowej zakładu, że wstrzymał on pracę i że naprawy mogą potrwać kilka tygodni. Tej samej nocy uderzono w kompleks magazynowy w Sofino w obwodzie moskiewskim, a gubernator obwodu podał co najmniej dwie ofiary śmiertelne. 25 września prezydent Putin powiedział, że Rosja „dobrze się zastanowi” nad wznowieniem negocjacji, powołując się na atak na obwód moskiewski w czasie głosowania. Wcześniejszy okres przestoju zakładu również jest odnotowany: po uderzeniach z 16 i 18 czerwca 2026 r. źródła branżowe powiedziały Reutersowi 24 czerwca, że naprawa potrwa co najmniej pół roku. Wrześniowe wstrzymanie pracy wskazuje, że zakład wznowił działanie przed 20 września, wcześniej, niż wynikało z tego szacunku, ale ani operator, ani ministerstwo nie ogłosili ponownego uruchomienia.
28 września 2026 r. prezydent Putin podpisał dekret ograniczający publikację informacji z sektora energetycznego: wolumenów przerobu i produkcji na poziomie rafinerii, struktury eksportu produktów naftowych, ilości i cen, sprzedawców, nabywców i pośredników, tras transportu, terminali i magazynów, danych celnych oraz wolumenów obrotu giełdowego benzyną i olejem napędowym. Rozpowszechnianie tych informacji w mediach lub w internecie jest zakazane, chyba że ujawni je sama zainteresowana spółka. Dekret podaje jako swoje uzasadnienie odpowiedź na „nieprzyjazne działania” Stanów Zjednoczonych i państw z nimi związanych. 30 września rząd przedłużył do 31 października zakaz eksportu oleju napędowego, paliwa żeglugowego i oleju gazowego przez producentów, który miał wygasnąć tego dnia; zakaz dla podmiotów niebędących producentami i pełny zakaz eksportu benzyny obowiązują do 31 stycznia 2027 r., a zakaz eksportu paliwa lotniczego do 30 listopada. Rząd powołał się na popyt w okresie żniw. 2 października wicepremier Aleksandr Nowak oświadczył, że rynek oleju napędowego jest zrównoważony, że częściowe wznowienie eksportu zostanie rozważone, jeśli produkcja przekroczy popyt krajowy, oraz że środki ochronne skróciły czas przywracania pracy po atakach.
Od późnego przedpołudnia 1 października 2026 r. rosyjskie drony uderzyły w kijowski Most Południowy cztery razy w ciągu dwóch dni, a 3 października w Most Północny — były to pierwsze w tej wojnie uderzenia na przeprawy stolicy przez Dniepr. Mer Witalij Kliczko poinformował 3 października o uszkodzeniu nawierzchni jezdni i sieci trakcyjnej trolejbusów oraz o dwóch rannych, a wojskowa administracja miasta ograniczyła ruch przez przeprawy podczas alarmów powietrznych. 3 października Mykoła Kałasznyk, minister odpowiedzialny za infrastrukturę, powiedział, że budowane są grobla i przeprawa pontonowa, co może potrwać do trzech miesięcy, i że codziennie między oboma brzegami przejeżdża około 600,000 samochodów. Uderzenia nastąpiły po połączonym ataku z 30 września, który premier Ukrainy nazwał pierwszym zmasowanym uderzeniem na system energetyczny od zakończenia ostatniego sezonu grzewczego. Prezydent Zełenski powiedział 3 października, że ukraiński wywiad uzyskał dokumenty pokazujące rosyjski rozkaz rozszerzenia zimowych uderzeń na infrastrukturę, logistykę i drogi w celu wywierania presji na ludzi, by opuszczali miasta; rosyjskie ministerstwo spraw zagranicznych oświadczyło tego samego dnia, że uderza w obiekty wojskowe w Kijowie, i ostrzegło zagranicznych dyplomatów przed pozostawaniem na Ukrainie.
9 października 2026 r. Biuro Kontroli Aktywów Zagranicznych (OFAC) Departamentu Skarbu USA wydało dotyczącą Rosji licencję generalną 135. Dopuszcza ona wszystkie transakcje zakazane na mocy przepisów Russian Harmful Foreign Activities Sanctions Regulations oraz Ukraine-/Russia-Related Sanctions Regulations, które dotyczą sprzedaży, dostawy, rozładunku lub importu — w tym do Stanów Zjednoczonych — oleju napędowego pochodzenia rosyjskiego, do godziny 00:01 czasu letniego wschodniego wybrzeża USA 7 kwietnia 2027 r., i wyłącza wszelkie obciążenia amerykańskich rachunków banku centralnego Rosji, Narodowego Funduszu Dobrobytu lub Ministerstwa Finansów. Nastąpiło to po rozmowie prezydentów Trumpa i Putina tego samego dnia, po której Trump powiedział, że Rosja zgodziła się dostarczyć natychmiast 300,000 ton oleju napędowego, 500,000 ton w listopadzie i 1,000,000 ton w późniejszym okresie. 10 października rząd Rosji, według doniesień TASS, częściowo zniósł zakaz eksportu oleju napędowego przez producentów, dopuszczając 500,000 ton na rynki zagraniczne; wicepremier Aleksandr Nowak powiedział, że nie wpłynie to na odbiorców krajowych.
Ukraiński 3. Korpus Armijny ujawnił 15 września 2026 r. operację, którą nazwał Vivaldi — od „Czterech pór roku” — i którą od końca maja prowadził w tajemnicy na odcinku łymańskim. Ogłosił cztery fazy między 15 września a 14 października, a 19 października podał, że operacja została zakończona, a jego linia przebiega na rzece Czarny Żerebeć. Korpus deklaruje 277 km² i 16 miejscowości — dziewięć odbitych spod okupacji, siedem oczyszczonych z infiltracji. Niezależne mapy podają mniej i z opóźnieniem: Institute for the Study of War stwierdził, że w jego wrześniowym mapowaniu nowo widocznych stało się co najmniej 147 km² wokół Łymanu, a DeepState potwierdzał wymienione wsie faza po fazie. Korpus twierdzi, że porażał rosyjską logistykę i jednostki dronowe głęboko na zapleczu, zanim ruszyła jego broń pancerna; ISW ocenił, że Ukraina prawdopodobnie zneutralizowała rosyjską obronę dronową na północ od Łymanu przed trzecią fazą. 9 października ISW ocenił, że operacja rozbiła północne ramię rosyjskiej próby okrążenia Słowiańska i Kramatorska, co nazwał porażką operacyjną Rosji.
16 października 2026 r. prezydent Donald Trump podpisał rozporządzenie wykonawcze „Implementing the Lindsey O. Graham Sanctioning Russia and Iran Act of 2026”. Sekcja 2 ustala przewidziane w ustawie podwyżki ceł: 500 proc. ad valorem na towary z Rosji; 100 proc. na towary z pięciu największych importerów ropy naftowej i gazu ziemnego pochodzenia rosyjskiego, jeśli świadomie dokonają nowych zakupów 18 października 2026 r. lub później; oraz 100 proc. na towary od pięciu głównych podmiotów ułatwiających obchodzenie sankcji naftowych wobec Rosji. Sekcja 4(a), powołując się na sekcję 115(a) ustawy i na poświadczenie złożone Kongresowi, że odstępstwo leży w interesie narodowym, odstępuje od stosowania tych ceł. Sekcje 4(b) i 4(c) odstępują od stosowania przepisów sankcyjnych ustawy zawartych w sekcjach 102(a), 102(d), 102(e), 103–111 i 117 oraz stwierdzają, że sankcje na podstawie rozporządzeń wykonawczych dotyczących stanu wyjątkowego w odniesieniu do Rosji, przedłużonego 24 marca 2026 r., pozostają nienaruszone, w tym wobec wszystkich wpisanych na ich podstawie na listy. Sekcja 4(d) utrzymuje odstępstwa w mocy do czasu, aż prezydent lub sekretarz stanu, w porozumieniu z sekretarzem skarbu, uzna, że właściwe są dalsze działania; nie ustalono terminu wygaśnięcia. Sekcja 3 nakazuje monitorowanie zakupów rosyjskiej ropy naftowej i gazu ziemnego oraz obchodzenia sankcji. Tekst operacyjny rozporządzenia nie zawiera żadnego przepisu dotyczącego Iranu.
23 października 2026 r. Biały Dom ogłosił, że Rosja i Ukraina uzgodniły lokalne zawieszenie broni wokół okupowanego przez Rosję miasta Oleszki w obwodzie chersońskim, aby pomoc mogła dotrzeć do miasta, a cywile, którzy chcą wyjechać, mogli to zrobić; jako pośredniczkę wskazano Pierwszą Damę USA, a komunikat podawał 29 października jako początek. Oba sztaby generalne ogłosiły rozpoczęcie o godz. 03:00 czasu kijowskiego 27 października — rosyjski na kierunku chersońskim, ukraiński na wyznaczonym obszarze. 27 października prezydent Putin powiedział przywódcom Finlandii i Norwegii, że operacja humanitarna się rozpoczęła i że na kierunku chersońskim wprowadzono tymczasowy „reżim ciszy”. Rzecznik praw człowieka Ukrainy Dmytro Łubiniec powiedział tego samego dnia, że zawieszenie broni weszło w życie o godz. 03:00, obowiązuje do godz. 22:59 1 listopada i że żadna ze stron nie odnotowała naruszenia; rano 28 października podał, że od trzydziestu godzin nie było incydentu. Pierwsza Dama powiedziała 27 października, że termin został „przyspieszony o dwa dni przed planem”, co jest jedyną przeczytaną relacją wyjaśniającą różnicę między 29 października z komunikatu a 27 października podanym przez strony. 30 października Łubiniec powiedział, że pomoc została dostarczona, a zawieszenie broni utrzymywało się przez 87 godzin bez odnotowanego naruszenia. Ewakuowani przejechali przez okupowany Krym, Rosję i Białoruś i 31 października dotarli na kontrolowane przez Ukrainę terytorium w obwodzie czernihowskim; według relacji rosyjskiego rzecznika praw człowieka część mieszkańców wyjechała zamiast tego do Rosji. Nie opublikowano oficjalnych danych: premier wycofał liczbę 527 jako podaną omyłkowo. Wolontariusz powiedział, że Rosja zaczęła przemieszczać ludzi przed uzgodnioną datą, a rzecznik ukraińskiego wojska oskarżył siły rosyjskie o wykorzystanie przerwy do rotacji jednostek i umacniania pozycji, na co Rosja nie odpowiedziała w żadnym przeczytanym materiale. Nie opublikowano tekstu porozumienia i nie wskazano żadnego podmiotu monitorującego.
Żadne wydarzenia nie pasują do tego zestawu filtrów.
