Iran
Artesz
Konwencjonalne siły zbrojne Iranu, odziedziczone po wojsku cesarskim i konstytucyjnie zobowiązane do obrony terytorium kraju — jeden z trzech filarów podległych Najwyższemu Przywódcy, a nie rodzaj sił jednolitej armii.
Kontekst, nie wskazywanie celów. Ten atlas opisuje strukturę i historię. Celowo pomija bieżące lokalizacje, aktualne stany liczebne, przemieszczenia jednostek i wszystko, co wrażliwe operacyjnie — model treści nie ma na to pól. Głębokość gałęzi odzwierciedla to, co da się ustalić na podstawie publicznych źródeł, a nie wielkość, zdolności czy znaczenie danej siły: cienka gałąź oznacza, że państwo publikuje niewiele, a liczba wpisów nigdy nie jest miarą siły.
Stan obecny
Wpisy ocenione według stanu na 2026-10-23
Jak zorganizowane są siły każdej ze stron — formacje, linie sukcesji i podporządkowanie, nigdy lokalizacje ani liczebność.
Iran
Konwencjonalne siły zbrojne Iranu, odziedziczone po wojsku cesarskim i konstytucyjnie zobowiązane do obrony terytorium kraju — jeden z trzech filarów podległych Najwyższemu Przywódcy, a nie rodzaj sił jednolitej armii.
Iran
Siły zbrojne utworzone do obrony rewolucji, a nie terytorium — druga armia z własnymi wojskami lądowymi, marynarką wojenną i siłami powietrzno-kosmicznymi, dysponująca programem rakietowym i portfelem działań zewnętrznych, podległa Najwyższemu Przywódcy równolegle z Artesz.
Iran
Irańska policja krajowa i siły bezpieczeństwa wewnętrznego — trzecia z trzech gałęzi podległych Najwyższemu Przywódcy i filar, który większość opisów irańskiego wojska całkowicie pomija.
Iran
Organ między Najwyższym Przywódcą a trzema filarami wojskowymi Iranu — sztab generalny, którego mandatem jest planowanie, koordynacja i integracja; ten atlas celowo nie przedstawia go jako dowódcy sił, które koordynuje.
Iran
Ministerstwo władzy wykonawczej, które administruje wszystkimi irańskimi siłami zbrojnymi, finansuje je i prowadzi dla nich zakupy oraz jest właścicielem konglomeratów przemysłu obronnego — organizacja produkująca pociski, które wystrzeliwują Strażnicy, i ta, której dotyczy większość sankcji w zakresie uzbrojenia.
Arabskie państwa Zatoki
Pięć rodzajów sił Ministerstwa Obrony — wojska lądowe, siły powietrzne, marynarka wojenna, obrona powietrzna i strategiczne siły rakietowe — to tylko połowa saudyjskiej struktury wojskowej, która utrzymuje drugą armię podległą odrębnemu ministerstwu.
Arabskie państwa Zatoki
Pełnoprawne siły zbrojne podległe własnemu Ministerstwu Gwardii Narodowej, całkowicie poza Ministerstwem Obrony — drugi filar celowo podzielonej saudyjskiej struktury wojskowej, a nie kolejny rodzaj sił pierwszego.
Arabskie państwa Zatoki
Jednolite federalne siły zbrojne, a nie siedem sił poszczególnych emiratów — i od lutego 2026 r. siły zbrojne najczęściej atakowanego państwa Zatoki.
Arabskie państwa Zatoki
Niewielkie narodowe siły zbrojne państwa, którego bezpieczeństwo opiera się głównie na goszczeniu cudzych sił — a które mimo to odpowiada za obronę powietrzną chroniącą najbardziej strukturalnie narażoną infrastrukturę energetyczną w systemie.
Arabskie państwa Zatoki
Najmniejsze narodowe siły zbrojne spośród sześciu, w państwie, które gości amerykańskie dowództwo morskie dla regionu — układ, w którym własne siły gospodarza nie są głównym faktem wojskowym dotyczącym tego kraju.
Arabskie państwa Zatoki
Siły zbrojne państwa, które za pamięci żyjących raz zostało najechane i od tamtej pory organizuje swoje bezpieczeństwo wokół zewnętrznych gwarancji — wymienione w Rezolucji 2817 wśród państw Zatoki zaatakowanych w obecnej wojnie.
Arabskie państwa Zatoki
Siły zbrojne jedynego państwa Zatoki, które jest współnadbrzeżnym państwem Ormuzu i nie należy do niczyjego obozu — siły, których znaczenie wynika tu z cieśniny, nad którą leży, i z neutralności, której jego rząd od dziesięcioleci strzeże.
Arabskie państwa Zatoki
Grupowanie nawigacyjne i instytucja, a nie dowództwo nad siłami: wspólny organ wojskowy RWPZ w Rijadzie, przy którym siły państw członkowskich pozostają pod własnym dowództwem narodowym — rozróżnienie, które obecna wojna uczyniła widocznym.
Mocarstwa zewnętrzne
Amerykańskie dowództwo połączone, którego obszar obejmuje Iran i Zatokę — instytucja prowadząca wojnę Stanów Zjednoczonych od lutego 2026 r. i właściwe dowództwo USA dla tego systemu, a nie dowództwo jakiegokolwiek innego teatru.
Mocarstwa zewnętrzne
Morskie partnerstwo państw (47) z dowództwem w Bahrajnie, prowadzące pięć połączonych zespołów zadaniowych przeciwko nielegalnej działalności podmiotów niepaństwowych — dowodzone przez dowódcę amerykańskiej Piątej Floty i niebędące stroną wojny, którą on również prowadzi.
Mocarstwa zewnętrzne
Koalicja poświęcona Ormuzowi — utworzona w lipcu 2019 r. po atakach na tankowce z tamtego lata, z dowództwem w Bahrajnie i ramieniem operacyjnym o nazwie Coalition Task Force Sentinel; jej mandat, w odróżnieniu od mandatu szerszej koalicji morskiej, wprost wymienia cieśninę i zagrożenie dla żeglugi handlowej.
Mocarstwa zewnętrzne
Obronna operacja morska Unii Europejskiej na rzecz swobody żeglugi, rozpoczęta w lutym 2024 r. w odpowiedzi na kampanię Huti przeciwko żegludze — z mandatem do lutego 2027 r., rozszerzonym w 2026 r. o monitorowanie Cieśniny Ormuz; jedyna struktura wojskowa w tym module podległa Brukseli.
Mocarstwa zewnętrzne
Turecka obecność wojskowa w Katarze — dowództwo połączonych sił utworzone na mocy umowy obronnej z 2014 r. i rozbudowane w czasie blokady z 2017 r.; jedyne stałe niezachodnie siły zewnętrzne w państwie Rady Współpracy Zatoki Perskiej i struktura, na której opierała się rola Turcji w Zatoce przed Porozumieniem mekkańskim.
Mocarstwa zewnętrzne
Jednolite siły zbrojne Izraela — jedna armia bez odrębnej gwardii narodowej czy równoległych sił rewolucyjnych; organizacja, która rozpoczęła zarówno wojnę z czerwca 2025 r., jak i wojnę rozpoczętą w lutym 2026 r.
Mocarstwa zewnętrzne
Siły zbrojne władz Huti w Sanie — ruchu powstańczego, który w 2014 r. przejął większość arsenału państwa jemeńskiego i od tego czasu stał się siłą o charakterze konwencjonalnym z własnymi komponentami rakietowym, dronowym i przybrzeżnym, zorganizowaną w siedmiu regionach wojskowych; jedyny podmiot niepaństwowy w tym module zdolny zamknąć wąskie gardło.
Struktura. Każda strona to zbiór drzew: siły zbrojne państwa, siły wewnętrzne i grupy pomocnicze do przeglądania. Wpis oznaczony „Zgrupowanie · nie dowództwo” istnieje tylko po to, by powiązane organizacje dało się znaleźć razem — jego członkowie nie mają wspólnego dowództwa, a każdy podaje swoją rzeczywistą instytucję nadrzędną.
Stany wpisów. Pełny profil przeszedł przegląd źródeł. Zalążek to rzetelny strukturalny wpis zastępczy — nazwa, miejsce w drzewie, ogólna rola i datowany status — oczekujący na badania. Wpisy, które nie spełniają nawet tego progu, są przechowywane wewnętrznie i w ogóle nie pojawiają się w serwisie.
Stopnie podporządkowania. Powiązania z jednostką nadrzędną są stopniowane:potwierdzone, zgłoszone, sporne,historyczne lub nieznane. Gdy obecnej jednostki nadrzędnej nie da się zweryfikować — jak w przypadku brygad w trakcie stopniowej reformy korpusów na Ukrainie — wpis podaje nieznane, zamiast wymyślać precyzję.
Linia sukcesji, nie amnezja. Zreorganizowane, połączone lub rozwiązane organizacje zachowują swoje wpisy, oznaczone datowanymi powiązaniami z poprzednikami i następcami — tak ujęto wchłonięcie Grupy Wagnera po 2023 r. oraz korpusy Doniecki i Ługański, nigdy tak, jakby się nie zmieniły.
Każdy wpis ma datę stanu na dla swoich twierdzeń i odrębną datę przeglądu dla kontroli redakcyjnych — przegląd nigdy po cichu nie odświeża daty stanu.
Datowane zmiany, które wpisy w tym module podają o sobie samych, oraz sprostowania, które publiczny rejestr odnotowuje wobec tego atlasu — od najnowszych.
Strażnicy Rewolucji we własnym imieniu ogłosili uderzenie w tankowiec za korzystanie z „nieautoryzowanej trasy” w południowej części cieśniny i oświadczyli, że działania przeciwko „naruszającym” statkom nie będą już ograniczone do cieśniny i że celem staną się statki firm współpracujących ze Stanami Zjednoczonymi — deklarowany zasięg poza wody, nad którymi Iran twierdzi, że sprawuje kontrolę. Twierdzenie padło w imieniu Strażników; przypisanie go marynarce wojennej tej formacji jest dokonane przez Vigil, na podstawie funkcji.
PODPORZĄDKOWANIE PRZEDSTAWIONE JAKO ROZSTRZYGNIĘTE I MANDAT PRZEDSTAWIONY JAKO FAKT. Force Atlas rysował Centralną Kwaterę Główną pod Sztabem Generalnym jako potwierdzoną jednostkę nadrzędną, a jej wpis podawał, że kwatera główna ma mandat do dowodzenia wspólnymi operacjami w czasie wojny i została uruchomiona na wojnę z czerwca 2025 r. Raport amerykańskiej Agencji Wywiadu Obronnego z 2019 r. podaje, że w 2016 r. wydzielono ją ze Sztabu Generalnego jako stałe dowództwo, a dekret z 10 sierpnia 2026 r. nakazuje połączenie obu organów; nie znaleziono żadnej irańskiej ustawy określającej jej uprawnienia. Powiązanie z jednostką nadrzędną ma teraz stopień „sporne”, a mandat jest podawany jako opis, a nie fakt. Przeformułowano relację pytania Watch o dwóch wiarygodnych, sprzecznych ze sobą źródłach: oba odczytania opierały się w dużej mierze na jednym źródle kompilacyjnym, a zapis jest niepełny, a nie sporny.
Najwyższy Przywódca mianował dekretem Alego Abdollahiego szefem Sztabu Generalnego i nakazał dokończenie integracji Sztabu Generalnego z Centralną Kwaterą Główną Khatam al-Anbiya; forma połączonego organu nie jest opublikowana.
Dekret Najwyższego Przywódcy z 10 sierpnia 2026 r. mianował Abdollahiego szefem Sztabu Generalnego i nakazał integrację obu organów; nie opublikowano, czy ta integracja jest zakończona ani czym jest połączony organ, więc ten wpis pozostaje osobny.
Rozpoczęła się blokada irańskich portów, egzekwowana przez dowództwo na morzu; według jego własnej liczby do 10 października 2026 r. unieruchomiono cztery statki, a 135 zawrócono. Liczby pochodzą od strony egzekwującej i nie odnotowano żadnej jednostki, okrętu ani pozycji.
Uderzenia otwierające wojnę z 2026 r. zabiły jego następcę; około trzydziestu wyższych oficerów, których śmierć zgłaszano na początku 2026 r., nie odnotowano tu indywidualnie.
Uderzenia otwierające wojnę z 2026 r. zabiły szefa Sztabu Generalnego; stanowisko jest odnotowane jako nieobsadzone od lutego do 10 sierpnia 2026 r., a nie ustalono, czy w międzyczasie służył pełniący obowiązki szefa.
Otwierające uderzenie Izraela w wojnie z czerwca 2025 r. zabiło głównodowodzącego Korpusu.
Otwierające uderzenie Izraela w wojnie z czerwca 2025 r. zabiło w jednym uderzeniu wyższe kierownictwo tych sił.
Otwierające uderzenie Izraela w wojnie z czerwca 2025 r. zabiło szefa Sztabu Generalnego Mohammada Bagheriego.
Dowódca kwatery głównej zginął pierwszego dnia wojny z czerwca 2025 r., a jego następca, Ali Szadmani, w ciągu kilku dni; według doniesień stanowisko objął następnie Ali Abdollahi.
Pełna historia w rejestrze sprostowań.