Kontekst, nie wskazywanie celów. Ten atlas opisuje strukturę i historię. Celowo pomija bieżące lokalizacje, aktualne stany liczebne, przemieszczenia jednostek i wszystko, co wrażliwe operacyjnie — model treści nie ma na to pól. Głębokość gałęzi odzwierciedla to, co da się ustalić na podstawie publicznych źródeł, a nie wielkość, zdolności czy znaczenie danej siły: cienka gałąź oznacza, że państwo publikuje niewiele, a liczba wpisów nigdy nie jest miarą siły.
Nowa armia narodowa budowana od stycznia 2025 r. ze zwycięskich frakcji, formacji wywodzących się z HTS, zintegrowanych brygad SDF i zweryfikowanego personelu — wojska lądowe liczące około dwudziestu dywizji, od czerwca 2026 r. zgrupowanych w pięć korpusów regionalnych, obok odbudowywanych sił powietrznych — zastępująca rozwiązaną armię z czasów Asada, a nie przejmująca ją. Opisana wyłącznie na poziomie strukturalnym.
Narodowe siły lądowe, które Ministerstwo Obrony buduje od stycznia 2025 r. z frakcji, które wygrały wojnę — około dwudziestu numerowanych dywizji opartych na tych frakcjach i rozmieszczonych w ich regionach pochodzenia, zgrupowanych w czerwcu 2026 r. w pięć korpusów regionalnych, z dawnymi brygadami SDF w ramach jednej dywizji; opisane na poziomie korpusów i dywizji, nigdy niżej.
Wojska lądowe · podległe: Syryjskie siły państwowe (Ministerstwo Obrony)
Korpus dla wschodu — Dajr az-Zaur, Al-Bukamal, Rakka, Al-Hasaka i granica z Irakiem — grupujący dywizje 42., 66., 72. i 86., dowodzony przez byłego dowódcę wschodniego sektora HTS; to w jego obszar walki ze stycznia 2026 r. włączyły arabski w większości północny wschód.
Wschodnia dywizja oparta na HTS, utworzona wiosną 2025 r. dla doliny Eufratu i granicy z Irakiem — formacja, przez którą własni bojownicy zwycięskiej frakcji, a nie jej wspierani przez Turcję sojusznicy, utrzymują część Dajr az-Zaur w ramach korpusu wschodniego, którego dowódca jest zarazem dowódcą tej dywizji.
Wschodnia dywizja dowodzona przez Abu Hatema Shaqrę, którego wspierana przez Turcję frakcja Ahrar asz-Szarkija jest obciążona udokumentowanymi nadużyciami z operacji Źródło Pokoju z 2019 r. — przydzielona do Rakki, Dajr az-Zaur i Al-Hasaki, regionu, z którego pochodzą jej bojownicy, i regionu, który walki ze stycznia 2026 r. oddały państwu.
Korpus dla Aleppo, Afrinu, Manbidżu i granicy tureckiej — dywizje 60., 62., 76. i 80., z których trzy zbudowano z frakcji wspieranych przez Turcję, dowodzony przez byłego dowódcę sektora Aleppo Nusry i HTS; korpus, który przejmuje północne strefy utworzone przez operacje Turcji.
Dywizja, do której na mocy porozumienia ze stycznia 2026 r. zintegrowano brygady Syryjskich Sił Demokratycznych — brygady z Al-Hasaki, Derik i Kamiszli, według komunikatu samego ministerstwa — a więc formacja, w której kierowana przez Kurdów siła północnego wschodu istnieje obecnie w ramach państwa.
Dywizja zbudowana głównie z wspieranej przez Turcję Dywizji Sułtana Sulejmana Szaha — frakcji znanej jako Amszat, której dowódca został objęty sankcjami za nadużycia w Afrinie — przydzielona do Hamy, skąd pochodzi większość jej bojowników, i zaliczana przez zestawienia do korpusu północnego.
Korpus dla Himsu, Hamy i pustyni — dywizje 40., 52., 54. i 82., dowodzony przez byłego wysokiego rangą dowódcę Nusry i HTS; korpus, w którego obszarze leżą Badija, gdzie działają pozostałości ISIS, oraz bazy lotnicze, w które Izrael uderzył w 2025 r.
Południowa dywizja zbudowana z Narodowego Frontu Wyzwolenia i frakcji z Dary należących do południowego sztabu operacyjnego z 2024 r. — przydzielona do Dary przez wykazy dywizji i do korpusu centralnego przez mapowanie korpusów; tę rozbieżność wpis przenosi, a nie rozstrzyga.
Korpus dla stolicy i południa — Damaszek, Rif Dimaszk, Dara, Kunajtira oraz granice z Izraelem i Libanem — dywizje 44., 64. i 70., dowodzony przez współzałożyciela Nusry z obywatelstwem tureckim; korpus, w którego obszarze toczą się izraelskie negocjacje w sprawie bezpieczeństwa i trwa impas w Suwajdzie.
Dywizja dla wschodnich okolic Damaszku, zbudowana z Dżajsz al-Islam — frakcji, która rządziła Dumą i Wschodnią Ghutą do 2018 r., przez lata przebywała na wygnaniu na północy pod patronatem tureckim i wróciła na własny teren jako dywizja nowej armii.
Wojska lądowe · podległe: Korpus Damaszku i Południa
Korpus dla Latakii, Tartusu, Dżabli i gór alawickich — dywizje 50., 56., 74. i 84., dowodzony przez byłego dowódcę sektorów północno-zachodnich Nusry i HTS; korpus, w którego obszarze leży wybrzeże masakr z marca 2025 r. i baz rosyjskich.
Lotnictwo, które państwo przejściowe odbudowuje niemal od zera — flotę z czasów Asada i większość obrony powietrznej Izrael zniszczył w dniach po upadku Damaszku — z pierwszym rocznikiem kadetów promowanym w lipcu 2026 r., wyremontowanymi Su-22 latającymi w sierpniu i izraelskim uderzeniem na bazę, z której startowały, kilka dni później.
Siły powietrzne · podległe: Syryjskie siły państwowe (Ministerstwo Obrony)
Islamistyczny ruch zbrojny, który rządził Idlibem, poprowadził ofensywę, która obaliła rząd Asada, i w styczniu 2025 r. rozwiązał się, wchodząc w skład nowego państwa — instytucjonalny poprzednik głównych sił rządu przejściowego. Zapis historyczny.
Struktury bezpieczeństwa wewnętrznego państwa przejściowego — następczynie policji i budzących strach służb wywiadowczych z czasów Asada, odbudowywane wokół Służby Bezpieczeństwa Ogólnego i miejsce docelowe Asajisz w ramach części porozumienia integracyjnego dotyczącej spraw wewnętrznych. Wyłącznie opis strukturalny.
Siły wewnętrzne / bezpieczeństwa
Profil w trakcie przegląduStan na 2026-08→
SDF i struktury pod przywództwem kurdyjskim · Ruch zbrojny
Kierowana przez Kurdów, wieloetniczna siła, która pokonała kalifat ISIS — dowodzona przez Mazlouma Abdiego, integrowana z Ministerstwem Obrony na mocy porozumienia ze stycznia 2026 r. jako jedna dywizja utworzona z trzech brygad SDF, z brygadą z Kobani przyłączoną do dywizji związanej z Aleppo. Wyłącznie poziom strukturalny.
Wojska lądowe
ZreorganizowanaProfil w trakcie przegląduStan na 2026-08→
SDF i struktury pod przywództwem kurdyjskim · Milicja
Kurdyjski rdzeń milicyjny SDF — YPG i jego jednostki kobiece, YPJ — wywodzący się z rodziny ruchu PYD. Turcja uważa je za przedłużenie PKK i żąda ich rozwiązania; jednostki odrzucają to utożsamienie. Kontekst składowy i historyczny.
Formacje ochotnicze / nieregularne · podległe: SDF (Syryjskie Siły Demokratyczne)
Stan niepewnyProfil w trakcie przegląduStan na 2026-08→
SDF i struktury pod przywództwem kurdyjskim · Dowództwo
Arabska w większości rada regionalna SDF dla Dajr az-Zaur — struktura, przez którą kierowana przez Kurdów siła utrzymywała dolinę Eufratu po 2017 r. i której składowe plemienne przeszły na drugą stronę w walkach ze stycznia 2026 r., wyprowadzając arabski w większości wschód z SDF do państwa. Zapis historyczny.
Wojska lądowe · podległe: SDF (Syryjskie Siły Demokratyczne)
ScaloneProfil w trakcie przegląduStan na 2026-01→
SDF i struktury pod przywództwem kurdyjskim · Siły wewnętrzne
Siły bezpieczeństwa wewnętrznego Autonomicznej Administracji — przez dekadę odpowiedzialne za policję, punkty kontrolne i detencję na całym północnym wschodzie, w tym za ochronę w systemie przetrzymywania członków ISIS. Wchodzą w struktury Ministerstwa Spraw Wewnętrznych na mocy porozumienia ze stycznia 2026 r. Wyłącznie opis strukturalny.
Obecność wojskowa Turcji w północnej Syrii od 2016 r. — garnizony, ustalenia obserwacyjne i struktury patronatu zbudowane w wyniku operacji Tarcza Eufratu, Gałązka Oliwna i Źródło Pokoju, obecnie przekalibrowywane wokół partnerstwa z rządem przejściowym. Wyłącznie ogólny opis strukturalny.
Frakcje zorganizowane pod tureckim patronatem od 2016 r. jako „Syryjska Armia Narodowa” — siły garnizonowe i administracyjne stref północnych z mocno udokumentowanym rejestrem nadużyć w Afrinie, obecnie nierównomiernie włączane do nowej armii narodowej. Wyłącznie poziom strukturalny.
Formacje ochotnicze / nieregularne · podległe: Tureckie Siły Zbrojne — rola w północnej Syrii
ZreorganizowanaProfil w trakcie przegląduStan na 2026-06→
Turecka armia polowa z dowództwem w Malatyi, której obszar obejmuje granice z Syrią, Irakiem i Iranem — dowództwo, którego korpusy przeprowadziły operacje Tarcza Eufratu, Gałązka Oliwna i Źródło Pokoju i utrzymują garnizony w północnej Syrii, oraz organizacja państwowa stojąca za obecnością Turcji w module.
Wojska lądowe · podległe: Tureckie Siły Zbrojne — rola w północnej Syrii
Kierowane przez Druzów frakcje zbrojne prowincji Suwajda — lokalne struktury samoobrony, które przemoc z lipca 2025 r. przekształciła w faktyczną władzę bezpieczeństwa na większości obszaru prowincji, poza kontrolą państwa i bez jednolitego dowództwa. Wyłącznie opis strukturalny; umieszczenie w wykazie jest opisem, a nie uznaniem.
Skonsolidowana formacja zbrojna druzyjskich frakcji z Suwajdy, utworzona 23 sierpnia 2025 r. pod przywództwem szejka Hikmata al-Hidżriego z około trzydziestu–czterdziestu frakcji — siła utrzymująca większość prowincji poza władzą państwa i ta, która ponownie walczyła z siłami Ministerstwa Spraw Wewnętrznych 31 sierpnia 2026 r.
Formacje ochotnicze / nieregularne · podległe: Druzyjskie frakcje z Suwajdy
Najstarsza i przez dekadę największa z druzyjskich frakcji Suwajdy — założona w 2013 r., by chronić synów społeczności przed poborem do armii z czasów Asada, długoletnia przeciwniczka połączenia pod zwierzchnictwem al-Hidżriego, która po zmianie kierownictwa weszła w sierpniu 2025 r. w skład jego Gwardii Narodowej; źródła różnią się co do tego, czy rok później nadal w niej pozostawała, i dlatego jej status odnotowano jako niepewny.
Formacje ochotnicze / nieregularne · podległe: Druzyjskie frakcje z Suwajdy
Stan niepewnyProfil w trakcie przegląduStan na 2026-08→
Rebeliancka pozostałość Państwa Islamskiego po klęsce terytorialnej z 2019 r. — pustynne komórki i sieci zamachowców skupione w Dajr az-Zaur i w centralnej Badii, osłabione i przekalibrowujące się od uregulowania kwestii wschodu w styczniu 2026 r.
Obecność wojskowa USA, która od 2015 r. stanowiła oparcie kampanii przeciwko ISIS i partnerstwa z SDF — zakończona przekazaniem ostatniej dużej bazy rządowi syryjskiemu 16 kwietnia 2026 r. Zapis historyczny, wyłącznie ogólny poziom strukturalny.
Połączone
HistoryczneProfil w trakcie przegląduStan na 2026-04→
Pozostała publicznie udokumentowana obecność Rosji — baza lotnicza Hmejmim i obiekt marynarki wojennej w Tartusie, węzły interwencji z lat 2015–2024 — o której przyszłości przesądziło memorandum z 9 sierpnia 2026 r.: obiekty cywilne przechodzą pod zarząd syryjski, a wojskowe zostaną w ciągu trzech miesięcy przekształcone we wspólne ośrodki szkoleniowe. Wyłącznie ogólny poziom strukturalny; bez przedstawiania bieżącego rozmieszczenia.
Ekspedycyjna grupa lotnicza Sił Powietrzno-Kosmicznych w Hmejmim — baza, z której prowadzono interwencję z lat 2015–2024, ograniczona po upadku rządu, którego broniła, a obecnie przeznaczona do przekształcenia we wspólny ośrodek szkoleniowy na mocy memorandum z 9 sierpnia 2026 r.
Siły powietrzne · podległe: Rosyjska obecność wojskowa — Syria
Punkt zaopatrzenia materiałowo-technicznego rosyjskiej marynarki wojennej w Tartusie — nabrzeże i skład, a nie baza floty, jedyny rosyjski przyczółek morski na Morzu Śródziemnym; na mocy memorandum z sierpnia 2026 r. jego nabrzeże handlowe przechodzi pod zarząd syryjski, a obiekt wojskowy staje się ośrodkiem szkoleniowym.
Marynarka wojenna · podległe: Rosyjska obecność wojskowa — Syria
Regionalna postawa Izraela wobec Syrii — kampania uderzeń z grudnia 2024 r., obecność w strefie buforowej na Wzgórzach Golan i poza nią oraz powtarzające się operacje na południu równolegle z negocjacjami w sprawie bezpieczeństwa. Wyłącznie ogólny opis strategiczny; bez przedstawiania pozycji ani szczegółów operacyjnych.
Regionalne dowództwo IDF dla frontu libańskiego i syryjskiego — dowództwo, którego siły weszły w grudniu 2024 r. do strefy buforowej na Wzgórzach Golan i na pozycje poza nią i od tamtej pory działają w południowej Syrii, oraz organizacja realizująca izraelską postawę, którą ten moduł odnotowuje powyżej.
Wojska lądowe · podległe: Postawa wojskowa Izraela wobec Syrii
Dywizja terytorialna Dowództwa Północnego dla Wzgórz Golan — formacja utrzymująca front syryjski, której obszar od grudnia 2024 r. obejmuje strefę buforową i pozycje poza nią, oraz formacja IDF najbardziej bezpośrednio zaangażowana w sprawy bezpieczeństwa na południu.
Izraelskie siły powietrzne — w tym module siła, która w dniach po upadku Damaszku w grudniu 2024 r. zniszczyła większość strategicznego uzbrojenia i obrony powietrznej Syrii i od tego czasu przeprowadza uderzenia na terytorium Syrii z częstotliwością odnotowywaną w serii modułu israeli-strikes.
Siły powietrzne · podporządkowanie: Siły Obronne Izraela
Naziemna formacja obrony powietrznej i przeciwrakietowej sił powietrznych — organizacja obsługująca wielowarstwową tarczę Żelaznej Kopuły, Procy Dawida i Arrow, która odpierała irańskie uderzenia odwetowe w obu wojnach.
Siły powietrzne · podporządkowanie: Izraelskie Siły Powietrzne
Profil w trakcie przegląduStan na 2026-09→
Mocarstwa zewnętrzne · Zgrupowanie · nie dowództwo
Grupowanie nawigacyjne, a nie dowództwo: koordynowane przez Iran struktury milicyjne, logistyczne i finansowe z czasów Asada — syryjska rola Hezbollahu, sprzymierzone zagraniczne milicje, korytarz Irak–Liban — rozbite lub rozproszone od grudnia 2024 r., przy czym rząd syryjski, Izrael i inni zgłaszają szczątkową działalność przemytniczą i aktywność komórek, trudną do zweryfikowania. Rzeczywiste instytucje nadrzędne poszczególnych elementów były różne; wyłącznie skala historyczna i strategiczna.
Połączone
Stan niepewnyProfil w trakcie przegląduStan na 2026-06→
Dywizja aleppańska zbudowana z frakcji Syryjskiej Armii Narodowej — jedna z wspieranych przez Turcję formacji zgrupowanych w czerwcu 2026 r. pod korpusem północnym, którego obszar to Aleppo, Afrin, Manbidż i granica z Turcją; jej pierwszy nabór rekrutów ukończył szkolenie w akademii wojskowej w Aleppo w lipcu 2025 r., a jej dowódca zmienił się później tego samego roku.
Dywizja aleppańska zbudowana z frakcji Syryjskiej Armii Narodowej i Narodowego Frontu Wyzwolenia — druga z wspieranych przez Turcję formacji korpusu północnego, dzieląca z dywizją 76. obszar Aleppo, Afrinu, Manbidżu i granicy z Turcją, a wraz z nim przejęte przez państwo dziedzictwo stref północnych; jej dowódca według doniesień wywodzi się z linii Nour al-Din al-Zenki.
Jedna z czterech dywizji, które reorganizacja z czerwca 2026 r. zgrupowała pod korpusem zachodnim i nadmorskim, którego obszar to Latakia, Tartus, Dżabla i góry alawickie — region, w którym śledczy ONZ znaleźli członków sił rządu tymczasowego wśród sprawców przemocy z marca 2025 r.; jej frakcja macierzysta i dowódca nie są ustalone w kompilacji, na której opiera się ten atlas.
Wojska lądowe · podległe: Korpus Zachodni i Nadbrzeżny
Rodzaj sił morskich z nazwy — flota z czasów Asada została zniszczona w Latakii przez izraelskie uderzenia w grudniu 2024 r. — którego odbudowa, jeśli w ogóle nastąpi, przebiega przez turecką umowę obronną i sierpniowe (2026 r.) uregulowanie przyszłości obiektu w Tartusie; status niepewny i odnotowany po to, by czytelnik nie zakładał, że marynarka wojenna istnieje. Nie przeczytano żadnego syryjskiego ogłoszenia o rodzaju sił, dowódcy ani strukturze.
Marynarka wojenna · podległe: Syryjskie siły państwowe (Ministerstwo Obrony)
Stan niepewnyZalążek · oczekuje na badaniaStan na 2026-08→
