Force Atlas

Operacje lądowe — rajdy, zatrzymania, posterunki i ostrzał w Kunajtirze i zachodniej części prowincji Dara — trwały co tydzień przez cały październik 2026 r. równolegle z kontaktami prowadzonymi za pośrednictwem USA, w tym nocne wtargnięcie w Jamla w dniach 21–22 października, podczas którego zginął cywil; cotygodniowe kontrole modułu nie wykazały żadnego izraelskiego uderzenia lotniczego, dronowego ani rakietowego na terytorium Syrii od 29 września do 24 października. Przesunięcie składu działań w ramach tej postawy w stronę operacji lądowych, odnotowane jako zaobserwowane, a nie jako deklarowana polityka.

Rosyjski wiceminister spraw zagranicznych powiedział, że przygotowywane są umowy międzyrządowe dotyczące obiektów, które mogłyby zostać podpisane do końca roku, opisując obiekty jako częściowo współdzielone ośrodki szkoleniowe i logistyczne — to harmonogram bez opublikowanych warunków. Ostatnim udokumentowanym zawinięciem Rosji do Tartusu pozostała czterojednostkowa grupa z 7 września 2026 r., pierwsza dostawa zgłoszona w ramach memorandum.

Prezydent Syrii przedstawił drogę do nadania statusu prawnego tureckim posterunkom na północnym zachodzie: Zgromadzenie Ludowe ma zatwierdzać każdą zagraniczną obecność wojskową, a posterunki mają zostać uregulowane, gdy to nastąpi. Do 24 października 2026 r. nie pojawił się żaden akt Zgromadzenia, opublikowany tekst ani tureckie potwierdzenie; pod koniec października minister obrony Turcji powiedział, że obecność jest utrzymywana, a status jej obiektów zostanie przejrzany, gdy pozwoli na to bezpieczeństwo granicy. To deklarowana droga, a nie instrument; nie udokumentowano tureckiego personelu, obrony powietrznej ani samolotów na żadnym syryjskim lotnisku.

Premier Izraela odwiedził siły na górze Hermon na terytorium Syrii i powiedział, że Izrael sprawuje kontrolę od szczytu Hermonu po Jarmuk w stopniu, w jakim nigdy wcześniej jej nie sprawował; dzień wcześniej Komisja Śledcza ONZ poinformowała Radę Praw Człowieka, że izraelskie operacje na południu stają się coraz bardziej trwałe i utrwalone, a w Kunajtirze i Darze udokumentowano posterunki i stałą infrastrukturę wojskową. Misja Izraela w Genewie nazwała tę obecność tymczasową strefą buforową obejmującą 0.1 procent Syrii.

Dowódca SDF ogłosił 20 sierpnia 2026 r. zakończenie fazy integracji instytucjonalnej, a 25 sierpnia — rozwiązanie SDF jako niezależnej siły; Damaszek przyjął pierwsze z tych ogłoszeń z zadowoleniem jako uznanie rozwiązania, choć urzędnicy zastrzegali, że wdrożenie w terenie nie zostało zakończone.

SDF ogłosiły swoje rozwiązanie jako niezależnej siły po tym, jak ich dowódca ogłosił 20 sierpnia zakończenie integracji; trzy ich brygady podlegają 60. Dywizji, a brygada z Kobani — dywizji powiązanej z Aleppo. Według relacji samych urzędników Damaszku wdrożenie w terenie nie zostało zakończone.

Siła będąca jej poprzedniczką ogłosiła swoje rozwiązanie jako niezależnej siły po ogłoszeniu 20 sierpnia 2026 r. zakończenia integracji; Damaszek nazwał to rozwiązaniem, podczas gdy doniesienia opisywały Al-Hasakę jako nadal podlegającą podzielonej administracji. Do 25 października 2026 r. nie opublikowano nazwiska dowódcy dywizji ani informacji o przeniesieniu list płac.

Dowódca ogłosił 20 sierpnia 2026 r. zakończenie fazy integracji instytucjonalnej, a 25 sierpnia — rozwiązanie SDF jako niezależnej siły. Damaszek nazwał pierwsze z tych ogłoszeń rozwiązaniem, podczas gdy urzędnicy mówili, że wdrożenie w terenie nie zostało zakończone; Jednostki Ochrony Kobiet mają według przedstawiciela Autonomicznej Administracji przejść do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, a nie Obrony. Do 25 października 2026 r. nie nastąpiło wskazanie dowództwa, przeniesienie list płac ani przekazanie cywilów na mocy instrumentu.

Syria ogłosiła memorandum o porozumieniu w sprawie obu obiektów: obiekty cywilne, w tym port lotniczy Hmejmim i nabrzeże handlowe w Tartusie, przechodzą pod zarząd syryjski; obiekty wojskowe zostają przekształcone we wspólne ośrodki szkolenia i kwalifikacji, a przejście ma zakończyć się w ciągu trzech miesięcy (do około 9 listopada 2026 r.).

Dowództwo wojskowe odwołało z dowództw dywizji trzech dowódców frakcji z czasów wojny domowej, w tym dowódcę 62. Dywizji, w ramach szerszej reorganizacji w korpusy regionalne (The National, 7 sierpnia 2026 r.). Pozostałe dwie dywizje i następcy nie są wymienieni w tym wpisie.

Trzech dowódców frakcji z czasów wojny domowej odwołanych z dowództw dywizji, w tym dowódca 62. Dywizji, w ramach reorganizacji korpusów (The National, 7 sierpnia 2026 r.). Pozostałe dwie dywizje i następcy nie są tu wymienieni.

Dywizje armii zgrupowane w pięć korpusów regionalnych — wschodni, północny, centralny, damasceński i południowy oraz zachodni i nadmorski — ogłoszone pod koniec czerwca 2026 r. Do września 2026 r. w biuletynach modułu nie zidentyfikowano dekretu prezydenckiego ani opublikowanego instrumentu rządowego ustanawiającego korpusy; ten poziom przytacza się zgodnie z doniesieniami.

Dywizje zgrupowane w pięć korpusów regionalnych — wschodni, północny, centralny, damasceński i południowy oraz zachodni i nadmorski — każdy dowodzony przez weterana organizacji, które prowadziły wojnę, ogłoszone pod koniec czerwca 2026 r. W biuletynach modułu nie znaleziono dekretu prezydenckiego ani opublikowanego instrumentu ustanawiającego korpusy, a pytanie Watch o jeden łańcuch dowodzenia nie odnotowało do 24 października 2026 r. żadnego dekretu ustanawiającego ani nominacji w wymienionym z nazwy korpusie.

Ministerstwo, za pośrednictwem wiceministra obrony ds. regionu wschodniego, ogłosiło, że brygady z Al-Hasaki, Derik i Kamiszli weszły w skład Dywizji 60 — pierwsze podanie nazw brygad tej dywizji.

Wiceminister obrony ds. regionu wschodniego, były dowódca YPG i SDF, ogłosił, że brygady z Al-Hasaki, Derik i Kamiszli weszły w skład ministerstwa w ramach 60. Dywizji, a brygada z Kobani — w ramach dywizji powiązanej z Aleppo. Według doniesień zintegrowani bojownicy stanowili około jednej trzeciej szacowanej liczebności SDF, a los pozostałych jest niejasny.

60. Dywizja utworzona na mocy porozumienia integracyjnego z 30 stycznia 2026 r. jako dywizja Ministerstwa Obrony obejmująca trzy brygady SDF (z Al-Hasaki, Kamiszli i Derik), przy czym brygadę z Kobani przyłączono do dywizji powiązanej z Aleppo; ministerstwo ogłosiło w maju 2026 r., że brygady weszły w jej skład. Zestawienia ordre de bataille opisują inaczej umiejscowioną 60. Dywizję — rozbieżność ta jest odnotowana we wpisie dywizji.

Przewidziana w porozumieniu integracyjnym z 30 stycznia 2026 r.: dywizja Ministerstwa Obrony w Al-Hasace złożona z trzech brygad zintegrowanych bojowników SDF (brygada z Kobani przyłączona gdzie indziej, do dywizji powiązanej z Aleppo). Data utworzenia we wpisie to miesiąc, w którym rozpoczęto wdrażanie porozumienia.

Podpisanie z Damaszkiem porozumienia integracyjnego zawartego za pośrednictwem USA: jedna dywizja Ministerstwa Obrony utworzona z trzech brygad SDF oraz brygada z Kobani przyłączona do dywizji powiązanej z Aleppo — a nie trzy dywizje i dwie wyspecjalizowane brygady z mapy drogowej z początku stycznia (sprostowanie 2026-08-09-syria-sdf-integration-structure).